RSS  

            به آخر خط رسیدم...

دیگر هیچ خوابی از مرگ پروانه ها را به تعبیر پیله نخواهم دید . دیگر هیچ گره ای را به عطش شفا نخواهم بست که مگرعزیزم خواب ندیده بود که گرهش باز شده و شفا یافته . و شاید شفایش در همان بودکه تقدیر رقم میزد. چه سخت است شبهای بی او بودن هنوز هم به صدای نفسها و سرفه هایش از خواب می پرم و وای که عزیزم نیست. چقدر دلم برایش تنگ شده . باورم نمیشود رویاهایم اینگونه پر کشیدند. روزهای آخر میگفت درست مثل مادری می مانی که نوزادش را تر و خشک میکند و من مادر شده بودم واو کودکم. دیروز هزار بار کودکم را ضجه زدم و هیچ صدایی از هیچ جا برنیامد که نیامد.

بیشتر از همه آنهایی عذابم میدهند که عذابش دادند و سخت تر آن که هم صدا با من بغض میکنند و ضجه وای .... سر میدهند. و چه سخت است دم نزنی....

حالم خوب نیست ... اصلا خوب نیستم .... خدای رحمتش کند که شایسته رحمت او بود .....

امروز یاد گرفتم که برای خوب بودن باید تاوان زیادی داد . امروز متوجه شدم که چرا انسانهایی که کارشان را فقط به خاطر خدا انجام میدهند اینقدر کم شده اند . امروز فهمیدم  باید بد باشی آنقدر بد که همه به خاطر ذره ای خوبی برایت له له بزنند.

چشمهام آنقدر خسته اند که وقتی می بندمشان میسوزند . تمام تنم درد میکنه درست مثل کسی  می مونم که زیر شکنجه اعتراف کرده و الان گوشه سلول تنهاییش با اشک چشماش زخمهای تنش     رو مرهم میزنه و ...

باور کنید درست توی همون چشمهام نگاه میکنند و به جای خسته نباشید نیش میزنند و نیشتر....

کاش کسی بود راه خانه ام را نشانم میدادو از من خسته میپرسید مهربانی سیری چند ....