کوچولوی من سلام

دوست داشتنی ترین عزیز دنیا

yaghmour — Wed, 25 Jun 2008 14:51:48 GMT

کاموا

yaghmour — Wed, 18 Jun 2008 14:53:18 GMT

فردا چهلم عزیزه....

آبجی گوشه ای مینشیند و برای خودش کاموا می بافد. انگار کلاف دردهاش است که باز می شود و بعد جلوی چشمهاش به هم گره میخورد.(سایه ها و شب دراز- داود غفارزادگان)

باورم نمیشه چهل روز گذشت. توی این چهل روز همه جا رو دنبالش گشتم. دوست دارم تنها باشم .نمیتونم توی جمع بشینم. از مردم فرار میکنم میدونم کار بدیه ولی به خدا دست خودم نیست.

پارسال برای روز مادر ازم موبایل خواست . براش خریدیم. ولی همیشه وقتی میخواست جایی بره یادش میرفت با خودش ببره. حاجی ذوق میکرد و هی میگفت ملیحه با موبایلت یه زنگ بزن ببینم بلدی حرف بزنی. وای عزیز چقدر دلم برات تنگ شده. من و عزیز همیشه باهم به مهمونی میرفتیم. وقتی هم که تنها میرفت حتما برام از خوردنیهای اونجا میاورد و میگفت تو بشین بخور تا من بهت بگم چه خبر بود. از چیدمان خونه شون گرفته تا میوه ها و لباس مهمونا چشماش هم با آدم حرف میزد. و همیشه آخر سر میگفت یکی لباسش خیلی خوب بود . امان از دست تو میترا پس کی میخوای پارچه هایی که برات خریدم رو بدی بدوزند. دختر هم اینقدر لباس مردونه میپوشه. ای قربونت برم عزیز میگفتم و ماچش میکردم و میگفتم به خدا دیگه میدم بدوزند. و زیر چشمی نگام میکرد و ته دلش میگفت خودتی... آره عزیز خودمم خود خودم ....

چند روز پیش اومده بود به خوابم و میگفت اون پارچه اطلسی سفید با طرحهای زربافت که از مکه آوردمو بده بدوزم.میخواست برام لباس بدوزه . آخر سرم ازم سراغ عکسش رو گرفت .میگفت همون عکس که بالای لبم خال هست. دست مهران درد نکنه برامون بزرگش کرده و زدم گوشه اتاق.

میشینم و هی باهاش حرف میزنم. درست مثل اونوقتها . ولی ایندفعه من حرف میزنم و اون فقط نگام میکنه......

تازگیها رفتم تو نخ کتابهای داود دایی . دارم دنبال رد پایی از عزیز تو نوشته هاش میگردم. و بیشتر از هزار بار این دو خط رو خوندم . انگار با تکرار این دو خط عزیز جلوی چشمم نشسته و ...

جای خالی

yaghmour — Fri, 30 May 2008 19:36:47 GMT

جای خالی ،تخت خالی ،خونه خالی ،شهر خالی .

روسری بنفش رو انداختم روی روسری سیاهی که مثل همیشه دینگه بسته بود. لباس نوی سفید با گلهای آبی و بنفش پوشیده بود.تازه از حموم در اومده بود.لپاش گل انداخته بود.آینه خواست .قبل از قشنگیهاش چشمش به زخم زیر چانه اش دوخته شد و هر دو لحظه ای آرام ماندیم. سکوت تلخ بین ما با صدای قدمهای محمد شکست . غم تنهایی و غربت در نگاه هر سه مان موج میزد و هر سه نگاهمان را از هم می دزدیدیم.

هفت سین به راه بود و تنگ ماهیمان دو ماهی قرمز زیبا داشت . شیرینی و آجیل وگل. شمع و من و محمد و عزیز. دیگر بخورو ساکشن و تخت بیمارستان به چشم هیچکداممان نمی آمد و یادمان رفته بود که بیمارستانیم.

میخواستیم سالها عمر کنیم .

یادم افتاد که باید از آتش بپریم .زردی عزیز باید با قرمزی آتش عوض میشد.باید از روی آتش میپرید که این رسم هر سالش بود . شمع را گوشه اتاق گذاشتم و گفتم بپر. خندید و مثل همیشه دستهایش را برد بالا و آورد پایین که امان از دست شما دو نفر و ... پرید.

مرگابی

yaghmour — Tue, 27 May 2008 13:24:55 GMT

[ این داستان برای اولین بار در وبلاگ آیدین فرنگی منتشر شده است.]

مرگابی

تی شرت فيروزه ای را كه عيد خريده بودم پوشيده بودم و نشسته بودم پيش آن سه نفری كه بايد می مرديم. از خستگی خسته ها خسته شده بوديم. نمی خواستيم بميريم، اما بايد می مرديم. آن كه بيش از همه نمی خواست بميرد چشمهايش عسلی بود و شهد نگاهش روی آبی پيراهنم می چكيد. ساكت بود و انگشت روی «تراكستومی» زير حفره ی گلويش نمی برد تا حرف بزند.

همانطور نشسته روی مبل نشسته بود و دستهايش چليپا روی سينه بود. دهانش بسته بود و به زبان چشم می گفت چه رنگ معركه ای... نگاهش تكرو و لجوج بود و به جسمش كه در چنبره ی سرطان بود تره هم خرد نمی كرد. نگاهش به درون را بسته بود و رو به لاجورد روشن پيراهن می خنديد و به غمزه می گفت چه رنگی... ما، آن سه نفری كه بايد می مرديم و همه ی آن خسته گان ديگر، سر به تو روی مبل ها نشسته بوديم و هر كسی مجله ای كتابی چيزی دستش بود تا انعكاس كبود مرگابی پيراهن، از عسل چشم هايی كه بيش از همه نمی خواست بميرد، در چشمش نيفتد.

۶/۳/۸۷ - تهران - داوود غفارزادگان

yaghmour — Sat, 17 May 2008 19:46:18 GMT

این اعتراف سختیه

به آخر خط رسیدم...

yaghmour — Tue, 13 May 2008 20:34:56 GMT

دیگر هیچ خوابی از مرگ پروانه ها را به تعبیر پیله نخواهم دید . دیگر هیچ گره ای را به عطش شفا نخواهم بست که مگرعزیزم خواب ندیده بود که گرهش باز شده و شفا یافته . و شاید شفایش در همان بودکه تقدیر رقم میزد. چه سخت است شبهای بی او بودن هنوز هم به صدای نفسها و سرفه هایش از خواب می پرم و وای که عزیزم نیست. چقدر دلم برایش تنگ شده . باورم نمیشود رویاهایم اینگونه پر کشیدند. روزهای آخر میگفت درست مثل مادری می مانی که نوزادش را تر و خشک میکند و من مادر شده بودم واو کودکم. دیروز هزار بار کودکم را ضجه زدم و هیچ صدایی از هیچ جا برنیامد که نیامد.

بیشتر از همه آنهایی عذابم میدهند که عذابش دادند و سخت تر آن که هم صدا با من بغض میکنند و ضجه وای .... سر میدهند. و چه سخت است دم نزنی....

حالم خوب نیست ... اصلا خوب نیستم .... خدای رحمتش کند که شایسته رحمت او بود .....

مهربانی

yaghmour — Mon, 05 May 2008 17:12:34 GMT

امروز یاد گرفتم که برای خوب بودن باید تاوان زیادی داد . امروز متوجه شدم که چرا انسانهایی که کارشان را فقط به خاطر خدا انجام میدهند اینقدر کم شده اند . امروز فهمیدم باید بد باشی آنقدر بد که همه به خاطر ذره ای خوبی برایت له له بزنند.

چشمهام آنقدر خسته اند که وقتی می بندمشان میسوزند . تمام تنم درد میکنه درست مثل کسی می مونم که زیر شکنجه اعتراف کرده و الان گوشه سلول تنهاییش با اشک چشماش زخمهای تنش رو مرهم میزنه و ...

باور کنید درست توی همون چشمهام نگاه میکنند و به جای خسته نباشید نیش میزنند و نیشتر....

کاش کسی بود راه خانه ام را نشانم میدادو از من خسته میپرسید مهربانی سیری چند ....

انتظار پاییزی

yaghmour — Sat, 29 Mar 2008 19:34:18 GMT

از وبلاگ زن کاغذی به خاطر زیبا بودنش:

مادرم ظریف بود

لطیف،...

به حق زیبا

و سالهای بی یار زیستنش را ،هر صبح

به تنهایی خورشید

می بخشید

پاییزها در انتظار سپید جامه ایی

کهنه تن پوشش را در باد ویرانگر

می رهانید

مادرم بازی سپیدی انجماد را،با خورشید همیشه داغ

عاشق بود

او هر اسفند در وداعی خاموش با زمستان

اشك هاي جدايي را

در آوندهایش مرور می کرد

و ما را به دیدنایی نوزادان کوچک هر ساله اش

مشتاق می کرد

اندکی از سبزه های بهاری می ترسید

و همپای حسرت گره خورده سبزه ها

اشک می ریخت

و غمگینی فروردین ها را

در عشق های تازه اردیبهشتی

از یاد می برد

او نشسته بر سجاد شادی میوه های خردادی

به آتش تردیدهای عاشقانه تیرماهی

تن می داد

یادش به خیر

همیشه می گفت : "امرداد"

شاید ندانید،از مرگ می هراسید

یادم هست هر سال

جشن شادی زاد روز شهریوریش را

در سرزمين هزار رنگ پاييزي

بر پا می کرد

گفته ام ،شاید

مادرم پاییزها منتظر بود

yaghmour — Mon, 24 Mar 2008 16:52:38 GMT

امسال سال خوبی برایم نبود از چهارشنبه سوری پارسال که جواب آزمایش عزیز رو گرفتم تا امروز من و محمد داریم با یک استرس کشنده زندگی میکنیم وقتی عزیز میخنده دنیا برام می خنده و وای از روزی که حالش بد میشه میخوام دنیا از حرکت بایسته. الان یازده روزه که نخوابیدم چشمهام رو که روهم میذارم کابوس میبینم عزیزم داره خفه میشه. تا حالا شده کسی جلوی چشمتون ذره ذره آب بشه و دم نزنید . بدبختی من اینه که هر وقت گریه میکنم چشمهام تابلو میشه و عزیز وقتی من رو با اون وضع میبینه غصه میخوره. وقتی نیاز به ساکشن پیدا میکنه آرزو میکنم کاش هر دو دستم فلج می شدند و اینکار رو یکی دیگه میکرد . وای اگه اتفاقی برای اون بیافته من چه خاکی میخوام رو سرم بریزم . اونروز وقتی دکتر بهم گفت هر آرزویی داره براش انجام بدید به پاش افتادم و التماسش کردم رو به من کرد و گفت چه اصراری داری که اون اینقدر عذاب بکشه . از اون روز موندم چیکار کنم . من طاقت ندیدن اون چشمها رو ندارم هر وقت میخوام از اتاق بیام بیرون ذل میزنه به چشمهام و آتیشم میزنه کاش میتونستم یه دل سیر گریه کنم ضجه بزنم شاید کمی دلم خنک بشه . با وجود اینکه یازده روزه سر پام اصلا خسته نیستم و به همون خدایی که مطمئنم عزیزم رو شفا میده حاضرم صد سال پرستاریش رو کنم و خسته نشم . عزیز عزیزترینم رو دعاش کنید .

yaghmour — Thu, 28 Feb 2008 12:00:21 GMT

بالا می آورم

تمام حسرتی را که گرگ ها

به هوای یوسف بودنم خوردند...

پیراهنی که نام کوچک مرا پس می زد

خونم را به گردن گرفته است !

دیگر تمام چاه های زمین را زوزه می کشم...

آ..ی برادر های نا تنی !...

گرگم

به هوایتان !! الناز سرخانلو